داشتم فکر می کردم وقتی یه وبلاگ رو باز می کنم و می بینم که توی پستش یه چیزی شبیه این نوشته: حالم امروز خیلی بده ..... دیگه حوصله نمی کنم بقیه اش رو بخونم مگر اینکه نویسنده رو بشناسم و اون معمولا پستهای این تیپی ننویسه. می دونید توی وبلاگستان به نظر می یاد آدمها بیشتر جذب وبلاگهایی می شن که هر چند شخصی هم باشه ولی از دلتنگیها و به هم ریختگی های معمول که هر آدمی تجربه اش می کنه حرف نزنه. در حقیقت آدمها حتی توی وبلاگهایی با پستهای خیلی شخصی هم دنبال خاطرات و لحظه هایی ناب و حرفهایی شاید متفاوت از حرفهای خودشون می گردن.
یه سری پستهای شخصی هم که مربوط می شه به وبلاگهایی که به هیچ عنوان شخصی نمی نویسن معمولا جالبه. چون بقیه می خوان کشف کنند که پشت این صفحه جدی چه جور شخصیتی هست...